🎵 არ შაეწირა! • სტუმარ-მასპინძელი (ნაწილი 9) • ვაჟა-ფშაველა (სიმღერა & ტექსტი)

https://youtube.com/playlist?list=PL3vBt8iisK1jvAmVvutj0alaBa0kC6W_C&si=AiRBQctnKYdiXjlT https://music.youtube.com/@Vibe.Syndicate https://www.facebook.com/Georgian.Vibe.Syndicate https://www.instagram.com/georgian.vibe.syndicate/ https://www.tiktok.com/@georgian.vibe.syndicate ტექსტი: აი საფლავიც ქისტისა, ხალხი მოერტყა გარსაო, მოლა მოჰყვება ლოცვასა, იხსენებს თავის მკვდარსაო: „ნუ იტანჯები, დარლაო, ნუ შეიწუხებ თავსაო, მოვსდეგით შენნი მოძმენი შენის სამარის კარსაო, მსხვერპლსაცა გწირავთ, იხარე, არ გაჭმევთ მტრისა ჯავრსაო“. – ძაღლ იყოს თქვენის მკვდრისადა! – ვაჟკაცი იღებს ხმასაო, ბეწვს იშლის ბრაზმორეული, როგორაც ვეფხვი – თმასაო. საკირის ცეცხლი ედება სამსხვერპლოს გულის-თქმასაო. რა მოსდრეკს წარბ-დაღრუბლილსა, ქედ-ჩაჟანგებულს მთასაო! აქცევენ ზვიადაურსა, ყელში აბჯენენ ხმალსაო: „დარლასამც შაეწირები“, ყველა დასძახის მასაო. „ძაღლ იყოს თქვენის მკვდრისადა!“ – უპასუხებდა ხალხსაო. არ იდრიკება ვაჟკაცი, არ შეიხრიდა წარბსაო. გაოცდენ ქისტის შვილები, ხალხი დგებოდა ყალყსაო. „ლამის რომ არ შაეწიროს, ერთი უყურეთ ძაღლსაო!“ ¹ ჰყვირიან, თანაც ნელ-ნელა ყელში ურჭობენ ხმალსაო. „ძაღლ იყოს“, ყელში ამბობდა, მანამ მოსჭრიდენ თავსაო! „უცქირეთ, ერთი უცქირეთ, არ ახამხამებს თვალსაო!“ სიცოცხლე ჰქრება, სისხლი დის, – ზვიადაური კვდებოდა, გული ვერ მოჰკლა მტრის ხელმა, გული გულადვე რჩებოდა. და ამ სურათის მნახველი ერთი დიაცი ბნდებოდა, ცრემლებს ჰმალავდა ლამაზი, ხალხზე უკანა დგებოდა. მიშველებასა ჰლამობდა: „ნუ ჰკლავთ!“ ეძახის გულიო, ფიქრობდა ბრაზმორეული: ნეტავი მომცა ცულიო, ნეტავი ნებას მაძლევდეს დედაკაცობის რჯულიო, რომ ეგ ვაცოცხლო, სხვას ყველას გავაფთხობინო სულიო. ნეტავი იმას, ვინაცა მაგის მკლავზედა წვებოდა, ვისიცა მკერდი, აწ კრული, მაგის გულ-მკერდსა სწვდებოდა! ნეტავი იმას ოდესმე ქმრის ტრფობა გაუცვდებოდა?! ქისტები გაწყრენ, იტკიცეს: ვერ აუსრულდათ წადილი, ვერ გაუკეთეს თავის მკვდარს მის შესაფერი სადილი. დაკლულმა დაჰკლა მათ გული და გაუცრუა ქადილი. შეურაცხყოფილთ უნდოდათ ერთად გაეძროთ ხანჯრები და გაეკეთათ მკვდრის გვამზე სისხლით ნაღები ფანჯრები. მაგრამ ვერ ჰბედვენ, სცხვენიანთ: „ცოდვაა!“ – ყველა ჰფიქრობდა. ხალხის გული და გონება სასინანულოდ მიჰქროდა. სთქვეს, როცა სახლში გაბრუნდენ, თავ-თავქვე ჩამოდიოდენ: ხომ მაგას არ მოვუკლავდით მტრებს, ავს რომ არ სჩადიოდენ? კარგი ვაჟკაცი ყოფილა, ყველა ალლახსა ჰფიცავდა, იმიტომ ვეფხვებრ გვებრძოდა, თავის მიწა-წყალს იცავდა. მაგრამ მტერს მტრულად მოექე, თვითონ უფალმა ბრძანაო, ის სჯობს, რაც მალე ვეცდებით, გულში ჩავურჭოთ დანაო. წავიდნენ. ზვიადაური ზეზე გაწირეს ტიალად. თუნდა ძაღლებმა ათრიონ, ფრინველთა ჯიჯგნონ ზიარად; არ შაეწირა, ეგდოსო, ეგეც ეყოფა ზიანად. ამას იძახდენ ქისტები თავმოწონებით, ხმიანად. ამ ხმასვე იმეორებდენ ბნელი ხევები მთიანად. #ვაჟაფშაველა #სტუმარმასპინძელი #ქართულილიტერატურა #პოეზია #კლასიკა #ქართულიკულტურა #ხევსურეთი #Vajapshavela #HostandGuest #GeorgianPoetry #GeorgianLiterature #StumarMaspindzeli